Trots op mijn baan: Anouk André de la Porte, medisch fotograaf

In deze rubriek komen verschillende medewerkers van Reinier de Graaf aan het woord en in beeld. Het doel is om de diversiteit van de verschillende werknemers en afdelingen te laten zien. De organisatie wordt draaiende gehouden door honderden medewerkers die allemaal een eigen rol spelen in het grote geheel. In deze bijdrage een gesprek met Anouk André de la Porte, medisch fotograaf.

Hoe lang werk je al voor het ziekenhuis en hoe ben je hier terecht gekomen?

“Ik ben in 2005 als kinderverpleegkundige begonnen in Reinier de Graaf. Op een gegeven moment zag ik dat er een vacature was voor een medisch fotograaf. Omdat ik al vanaf mijn 16de fotografie als hobby heb, heb ik hierop gesolliciteerd. Ik werd aangenomen en werk nu al bijna tien jaar als medisch fotograaf. In deze functie komen werk en hobby voor mij samen.”

Wat is de rol van de afdeling waarop je werkt?

“Ik werk binnen Reinier de Graaf samen met twee andere medisch fotografen. Wij fotograferen patiënten om zo objectief mogelijk hun buitenkant vast te leggen. Dit kan op heel verschillende manieren belangrijk zijn. Zo zetten wij vrouwen op de foto van wie een of twee borsten moeten worden geamputeerd. Deze foto’s dienen vervolgens als referentiepunt tijdens de reconstructie of worden gebruikt voor het overleg tussen verschillende specialisten. Ook fotograferen wij moedervlekken, zodat een arts na een bepaalde periode kan controleren of deze van vorm zijn veranderd of dat het er meer zijn geworden. En we maken bijvoorbeeld foto’s van kinderen met een syndroom, zodat deze gebruikt kunnen worden voor nabesprekingen. We werken volgens protocollen om een zo objectief mogelijk beeld te bieden. Dit doen we in onze eigen polikliniek binnen de afdeling Radiologie.

Naast deze medische fotografie, doen we ook veel andere soorten, vaak bijzondere, fotografie. Zo maken we foto’s van ouders met hun doodgeboren kindje, zodat zij een belangrijke herinnering hebben. In dit geval proberen we de foto’s zo waardevol mogelijk te maken en laten we dus het objectieve los. Ook helpen we de afdeling Communicatie met het maken van foto’s om bij nieuwsberichten en op de website te plaatsen. Verder hebben we vlak voor de verhuizing naar de nieuwbouw nieuwe foto’s van medewerkers gemaakt voor op de personeelspasjes en maken we profielfoto’s om te gebruiken op intranet en in Outlook.”

Wat doe je zoal op een dag?

“Het wisselt per dag hoe druk ik het heb. Zo verschilt het per patiënt hoeveel foto’s ik van hem of haar moet maken. Als ik bijvoorbeeld alle moedervlekken van een patiënt in beeld moet brengen, kom ik als snel op vijftig foto’s uit, terwijl voor het in beeld brengen van een neus ongeveer vijftien foto’s nodig zijn. Na het fotograferen ben ik vaak druk bezig met het verwerken van de foto’s en met het beschikbaar stellen van de afbeeldingen aan de medisch specialisten.”

Waarom is juist jouw werk belangrijk binnen het ziekenhuis?

“Het is goed dat ik als medisch fotograaf een objectieve blik kan bieden. Op deze manier kan ik zowel patiënten als medici een belangrijke dienst verlenen. Zo zijn de foto’s een houvast, mocht er tijdens de behandeling van de patiënt een complicatie of een wijziging in het behandelplan optreden.”

En wat is voor jou belangrijk in je werk?

“Voor mij is de afwisseling in mijn werk heel belangrijk. Ik kom op veel plekken in het ziekenhuis en heb met veel collega’s en patiënten contact. Daarnaast vind ik het fijn dat mijn werk voor patiënten in principe niet belastend is. Sterker nog, bij mij kunnen ze even tot rust komen. Ik kan mensen daardoor geruststellen en met ze praten. Ik probeer daar zoveel mogelijk de tijd voor te nemen.”

Wat is het meest opmerkelijke dat je in je loopbaan bij het ziekenhuis hebt meegemaakt?

“Ik heb ooit een brief gekregen van een moeder die ik samen met haar doodgeboren baby op de foto heb gezet. In de brief bedankte ze me dat ik dit voor haar had gedaan. Voordat de foto’s gemaakt werden, was ze vooral boos op wat haar was overkomen en wilde ze eigenlijk niet gefotografeerd worden. Gedurende de fotosessie veranderde dit en merkte je dat ze contact met haar kindje begon te maken. Zo trok ze hem kleertjes aan en begon ze tegen hem te praten. Ze schreef dat ik haar met deze fotosessie,  en de foto’s als herinnering, een kind gegeven had.”

Als je Reinier de Graaf in een zin mocht samenvatten wat is dat dan?

“Binnen Reinier de Graaf is het contact tussen collega’s laagdrempelig, het is gemakkelijk om elkaar te benaderen en om samen te werken.”