Ziekenhuis is rode draad in mijn leven

Geschreven door: Ineke Dumaij, maatschap Inwendige Geneeskunde Locatie & periode: "Alle jaren", Sint-Hippolytus

Mijn herinneringen gaan heel ver terug, zelfs naar het oude Hippolytus op de Phoenixstraat!

Mijn vader werkte daar als electrotechnicus, later hoofd technische dienst. De binnenplaats met de trap naar de werkplaats van mijn vader met alle flessen voor de diverse gassen zie ik zo voor me. De verhalen over de nonnen die er de dienst uitmaakten waren indrukwekkend, jammer dat hij er niet meer is om het na te vertellen.

Fusie

Uit hoofde van zijn functie was hij nauw betrokken bij de nieuwbouw en later zelfs via de ondernemingsraard nauw betrokken bij de fusie van de Delftse ziekenhuizen (het heeft hem een maagzweer en hartinfact gekost, maar de betrokkenheid bleef). Ivm de nieuwbouw is hij zelfs op paleis Soestdijk geweest (chocomelk met een vel).

Later is hij hoofd van de inkoop geworden tot aan zijn pensioen. Een Hippolytaan in hart en nieren (enige rivaliteit tussen Hippolytus en Bethel was er wel).

Rondleiding

Kort voor de oplevering van het gebouw kregen we van pa een rondleiding. Ron, mijn 5 jaar jongere broer die toen een jaar of 2 was, ging ook mee met zijn beer in de armen. Op een gegeven moment kwamen we erachter dat hij zijn beer kwijt was. Weer het hele gebouw door en opeens lag hij daar, midden in een gang. Ron was heel blij om zijn beer weer in de armen te sluiten.

Mijn jongste broer René is in 1971 geboren in het net nieuwe ziekenhuis. Ma lag daar als de prinses op de erwt en pa had het razend druk met 5 kinderen thuis.

15 jaar

Zelf ben ik in januari 1978 begonnen als 15-jarig meisje op de operatiekamers, bij Andrea Ruijter (zuster Hedwig was destijds hoofd van de ok), om alles schoon te maken. De klompen van de chirurgen wassen, gangen dweilen en na spoedgeval op zaterdag ook de operatiekamer schoonmaken.

Na dit 3 jaar gedaan te hebben, doorgegaan als voedingsassistente en later de verpleging in tot 1983. Helaas dit niet afgemaakt, maar het huis niet lang verlaten. In 1984 weer terug als doktersassistente en vandaag de dag nog steeds in trouwe dienst (eerst in dienst van longarts dr Otto, toen ziekenhuis als oproepkracht, vanaf 1/3 01-10-1998 maatschap internisten).

Het ziekenhuis staat me zeer na, het loopt als een rode draad door mijn leven.

Aquarium

Vakantiewerk bij de nonnen, de zusters Augustinessen, in de refter in 1979 en 1980, waar nu P&O zit. Daar heb ik geleerd dat als je niet wilt dat de melk aanbrandt, je eerst het pannetje omspoelt met water. Zuster Anna was daar, die ook bij het consultatiebureau betrokken was volgens mij en menig Delfts kind op de wereld heeft geholpen. Zuster Augustina, Marie-Louise, de jongste zuster, en nog veel meer zusters met bijzondere namen.

De grote sint Bernhardshond die pa wel eens mee naar huis nam om uit te laten, lief beest was dat. Hij heeft lange tijd gewoond op de binnenplaats bij de woontoren.

Onderin de woontoren stond een aquarium dat door mijn vader en oudste broer werd onderhouden.

Brand

Tijdens mijn werk op poli chirurgie is er brand uitgebroken, dat zal ergens rond 1985 zijn geweest. Opeens liepen brandweermannen door de gangen om iedereen te sommeren te vertrekken. Dat was even schrikken, de rook prikte in de ogen.

In de verpleging als je nachtdienst had en je moest iets via het lab (waar nu de oogpoli is) naar het SSDZ verschieten, moest je langs 1-Zuid, destijds verpleegafdeling psychiatrie. Er liep dan wel eens een verdwaalde patiënt door de gang die je flink kon laten schrikken midden in de nacht. Zelf midden in de nacht een patiënt “afleggen” en in de koelcel van de rouwkamers leggen. Nu wordt de uitvaartondernemer gebeld die alles uit handen neemt.

Sinterklaas

De Sinterklaasvieringen die ik als kind meemaakte, omdat mijn vader er werkte, en later gingen mijn kinderen erheen, omdat ik er werkte. Mijn kinderen hebben ook alle drie een korte carrière gehad in het ziekenhuis: mijn zoon bij het patiëntentransport en mijn dochters bij de huishoudelijke dienst. Vanwege hun studies buiten Delft hebben ze hun carrière voortijdig afgebroken.

Mijn vader had graag de opening van weer een nieuw ziekenhuis meegemaakt, helaas is hij na een kort ziekbed overleden in het ziekenhuis in 2003. Zoals het oude en nieuwe Hippolytus een groot deel van zijn leven deel uitmaakte, hij heeft er 38 jaar gewerkt tot aan zijn pensioen op 59-jarige leeftijd (dat waren nog eens tijden!), zo loopt het Hippolytus en Bethel als onderdeel van het Reinier de Graaf als een rode draad door mijn leven.

 
Oude foto’s van het ketelhuis van het oude Hippolytus