Nachtelijke belevenis met ‘fanfare’

Geschreven door: A. Groen Locatie & periode: 2000-2004, H-gebouw (vanaf 1982)

Ik ben zowel in het Hippolytus als in het Bethel ziekenhuis opgenomen geweest.

Wat mij altijd is bijgebleven, is de betrokkenheid naar elkaar toe. Je deelt lief en leed met elkaar op een zaal. Alhoewel je elkaar nauwelijks kent, kom je best wel veel van elkaar te weten. Dat gaat eigenlijk vanzelf. Heb er ondanks alle narigheid ook veel kunnen lachen.

Darmafsluiting

Ik wil even over die keer vertellen dat ik op urologie met spoed opgenomen was in het jaar 2000. In eerste instantie dacht men dat er wat met mijn nier was omdat ik toen een nefrodrain had. Maar na anderhalve dag bleek dat ik een ileus (darmafsluiting) had. Ik ben toen ’s nachts geopereerd en goed ziek geweest.

Na een paar dagen – toen ik weer op ging knappen – kreeg ik ook meer contact met mijn buurvrouw. Zij was nogal verdrietig en we raakten aan de praat, maar wat een humor had zij! We lagen met zijn vijven op de zaal en er kwam een oudere dame bij, zij was erg in de war, liep rond en vroeg van alles aan ons. Dat was wel zielig. Terwijl iedereen die nacht lag te slapen, ging mevrouw aan de wandel en in de douche/toilet stonden wat po’s. Ze rommelde daar met deksels en ze vielen op de grond, een enorm kabaal dus.

Slappe lach

We waren gelijk wakker en het eerste wat mijn buurvrouw zei: “De fanfare komt voorbij”. Het klinkt nu misschien een beetje flauw, maar ik denk dat bij ons ook alle spanning eruit kwam. We kregen de slappe lach en dat hield die nacht niet meer op, want op het moment dat we weer probeerden te slapen , wilde die verwarde mevrouw bij mij in bed stappen. Dat was helemaal hilarisch. We voelden ons net een stelletje pubers. Maar als de één dacht nu is het wel genoeg geweest, begon de ander weer te lachen. De volgende dag had iedereen het er nog over.

Zoiets vergeet je nooit meer.