Mijn vader – de eerste internist

Geschreven door: Marleen Melchior - Locatie & periode: Sint-Hippolytus, Voor 1970

Eind 1934 verhuisde mijn vader, dr. F.A. Melchior, van Amsterdam naar Delft waar hij in het St. Hippolytus ziekenhuis in de Phoenixstraat als internist werkzaam werd. Hij was de eerste; vóór die tijd “deed de directeur het er een beetje bij”, vertelde hij later.

Hij betrok daar oorspronkelijk een kamer op de Oude Delft, op nummer 12B. In 1938 maakte hij al het 50-jarig jubileum van de congregatie der zusters Augustinessen nog mee; zijn naam prijkt op de plaquette die nu nog in het ziekenhuis hangt.

Ik herinner me nog goed de eerwaarde zuster die in de portiersloge van de Phoenixstraat alles scherp in de gaten hield. Overigens was het wel bijzonder dat mijn niet-gelovige vader daar aangenomen was en het goed met de zusters kon vinden. Zijn eerste assistente was zuster Bibiana, die schreef alle afspraken aan de binnenkant van haar schort! Later werd zij opgevolgd door zuster Ambrozine.

Huwelijk

Later leerde hij – via de KNO-arts dr. Hans Cool – mijn moeder kennen en na hun huwelijk gingen ze wonen op Spoorsingel 26. Daar kwamen de eerwaarde zusters soms ook op de thee. Mijn zusje en ik vonden dat prachtig, zo’n stel pinguïns door de gang. Zelf ben ik ook wel op bezoek geweest in het zusterhuis Mariënheuvel in Heemstede, en ik heb er zelfs gelogeerd. Maar animo om zelf in te treden heeft dat niet opgeleverd.

De foto toont mijn vader (links, met sigaar) in 1964 met de geslaagde leerling-verpleegsters. Misschien herkent iemand zichzelf daarop nog wel. Zuster Ambozine is overigens de 5e van rechts op de bovenste rij.

Even amandelen knippen

Een dokter als vader is trouwens niet altijd een voordeel. Hij presteerde het eens om, toen mijn moeder een aantal dagen naar Parijs was, snel “even” mijn amandelen te laten knippen; als arts had hij moeten weten dat ik daarna lang niet met hem wilde praten, en hij dacht dat ik woedend op hem was.

Ome Hans Cool heb ik daarna jarenlang “Kathy’s vader” genoemd (zijn dochter Kathy was mijn vriendinnetje) en niet langer “oom”. Mijn vader was trouwens ook hard voor zichzelf. Toen hij meende zelf hartklachten te hebben ging hij (in het Reinier) maar eens een aantal malen de trap op en af om dat eens te testen. Hij maakte de overgang van de Phoenixstraat naar het Reinier de Graaf nog mee, en werkte ook daar nog een paar jaar.

Pensionering

Na zijn pensionering (hij was toen 70) verhuisden mijn ouders definitief naar hun huisje op het platteland bij Boekel; ze hadden dat een aantal jaren tevoren gekocht. Stilzitten ging niet direct; mijn vader heeft van daaruit nog een vijftal jaren diverse waarnemingen gedaan in het hele land. Toen daarna de echte rust kwam werd de doktersjas ingeruild tegen werkkleren en klompen, en hij genoot werkelijk van het buitenleven, het in de tuin werken en de kippen, geiten en schapen. Gelukkig heeft deze periode nog lang geduurd; hij overleed in 1993 op 89-jarige leeftijd.

Reacties

Frits Lens
Mijn naam is Frits, zoon van Marleen Melchior, en kleinzoon van Dr. Melchior. De hele doktersgeschiedenis van mijn opa weet ik niet, maar herken wel zijn gedrag, zoals beschreven over zijn vermeende hattklachten. Ook al heb ik dit niet meegemaakt, maar je hebt ze niet tot het tegendeel bewezen is. Mijn opa (en oma) was een fijn mens, met veel ervaring en spannende, soms hilarische verhalen. In mijn herinnering was doktershuis Melchior een fijne plek om te zijn. Met vriendelijke groet, Frits Lens

Thom Dieben
Beste familie Melchior, De man rechts van dr. Melchior is mijn vader – Th.O.M. Dieben – in die tijd huisarts te Delft. Ook hij gaf les aan de verpleegkundigen naast zijn rol ook nog als bestuurslid van het Hippoliet, zoals het bij ons genoemd werd. Hij was de opvolger van zijn schoonvader, PJA Neijzen, die zich in 1912 in Delft vestigde door de overname van een huisartsenpraktijk voor Fl 2000,-…… Ook mijn grootvader was bestuurslid van het Hippolytus ziekenhuis vanaf 1918 en vele jaren voorzitter van de KNMG Delft. Mijn vader neemt in 1951 de examenopleiding verplegend personeel van mijn grootvader over. En staat dan ook mooi op die foto uit 1964. De medische wereld van Delft was toen betrekkelijk klein, dus namen als Melchior en Cool waren voor ons natuurlijk ook vaak gehoorde namen
.